Zoals een aantal van jullie weten hebben mijn kersverse echtgenote en ik de voorbije weken onze huwelijksreis onder meer in IJsland doorgebracht. Wie IJsland zegt denkt natuurlijk direct aan Icesave, aswolken en vulkanen – maar de gedachten van ware schaakliefhebbers zullen afdwalen naar de schitterende match om het wereldkampioenschap in 1972 tussen Boris Spasski en Bobby Fischer. Sinds mijn eerste verrichtingen op de 64 velden behoort Fischer tot mijn absolute schaakhelden – op het bord althans. Hoewel spelers als Kasparov, Botwinnik en Capablanca ook zeker in aanmerking komen, is Fischer in mijn ogen de sterkste schaker ooit. Als mens mag hij een stuk lager worden aangeslagen, maar tegelijkertijd zullen zijn zonderlinge persoonlijkheid, eigenaardige handelwijzen en verwerpelijke opvattingen zonder meer hebben bijgedragen aan het beeld van het genie dat balanceert op (of over) de grens met krankzinnigheid.

Als eerste weer even een update over de huidige stand in de A-groep. Gisteravond hebben Edo Pouwelse en Johan de Koning remise gespeeld. Dit heeft een aantal gevolgen: als eerste staan de plekken 1 t/m 6 nu vast, de plekken 7 & 8 worden verdeeld tussen Johan de Koning en Cees Klein (beide hebben 9 punten maar het aantal SB punten kunnen nog verschillende plekken opleveren). De 14e plek is nu echt een gevecht geworden tussen Han Everaars en Bert Wolters. Bert kan nog degraderen bij verlies tegen Theo de Graaf maar kan zich ook nog plaatsen voor het eerste.

Af en toe wordt aan mij op toernooien de vraag gesteld: waarom speel je eigenlijk nog in Nieuwerkerk? Wonend op Rotterdam Zuid met Charlois Europoort dicht in de beurt lijkt dit inderdaad een logische keuze. Sterke spelers intern en ook extern een sterke vereniging (de promotieklasse wordt door hun eerste team zonder problemen gewonnen).

&quo

Leon Willemen is gisteren zonder zelf te spelen kampioen van Nieuwerkerk geworden. Zijn enig overgebleven concurrent Richard Zijleman liet een half puntje liggen tegen Johan de Koning.