A night to remember

Siegbert TarraschSchaken is als liefde en als muziek, het heeft de innerlijke kracht om mensen gelukkig te maken’ (Siegbert Tarrasch)

Kent u dat? Dat vakantiefoto’s – hoe goed ook genomen – nooit zo mooi zijn als de natuurpracht die je in het echt hebt mogen zien?  Zo voel ik me, nu ik een stukje mag schrijven over iets dat als glorieuze avond in onze collectief onderbewustzijn zal achterblijven. Het verslag zal nooit zo mooi worden als de avond zelf.


Tot onze verrassing hadden onze twee concurrenten voor het kampioenschap de vorige ronde punten liggen, waardoor we nu met hen op een gedeelde eerste plaats stonden. Met een van die concurrenten, CHESS, mochten we afgelopen dinsdag direct uitvechten wie er terecht op die gedeelde eerste plaats staat.

De avond kende een slecht begin. Leen, matchwinner in de vorige ronde, had ditmaal minder succes. Hij zag met wit een zwarte lange rokade tegenover zich. Ondanks een poging van hem tot aanvallen, liet zijn tegenstander geen enkel tempo onbenut om zelf een koningsaanval op te zetten. Een torenoffer die niet genomen kon worden volgde, waarna met een prachtig tweede torenoffer Leen definitief de das om werd gedaan. Geen pretje met mooi lenteweer.

 

Op de overige zeven borden was nog weinig duidelijkheid te bespeuren. Om kwart over elf waren er nog steeds zeven borden in het spel: het kon letterlijk nog alle kanten op gaan. In een verhit kwartiertje volgde de ene uitslag na de andere.

Jeroen had vanuit de opening onder druk gestaan, maar nadat hij zich daar behendig aan ontworsteld had kwam hij in een toreneindspel uit dat terecht remise werd gegeven. Nog zes borden over.

Cees, topscorer en dit seizoen dus ook extern goed in vorm, gaf in een gelijke stelling een pion weg. Precies de ‘mental note’ die hij nodig had: het was hem

duidelijk dat hij de stelling onduidelijk moest maken, de fout was immers al gemaakt. Hij voerde zijn speeltempo op, terwijl zijn tegenstander in de poging het voordeel te behouden veel tijd verbraste. De daardoor gemaakte fouten brachten Cees in veilige remisehaven. Nog vijf borden over, en nog altijd een punt achter.

Op bord 6 bracht Richard met wit de stand in evenwicht door een zetverwisseling in een bekende variant van de Caro-Kann, waarop zijn tegenstander niet goed op anticipeerde, met voordeel uit de opening. Het loperpaar en een verzwakte zwarte koningsvleugel gaf uitzicht op een gunstig middenspel. Door tegengestelde rokade werd het een spannende wedloop op beide vleugels richting de koning. De witte troef – een opgerukte d-pion naar d7 – besliste de strijd. Zijn tegenstander moest zich noodgedwongen terugtrekken om de promotie tot dame te verhinderen. Een wanhoopsoffer van zijn tegenstander werd koelbloedig aangenomen, de angel uit het zwarte spel gehaald waarna het verdiende punt werd geïncasseerd. Een 2-2 stand, en nog vier borden te gaan.

Johan bracht ons op voorsprong. Aanvankelijk was hij was gedrukt uit de opening gekomen, maar met een fraaie manoeuvre drong hij met zijn paard tot diep in de vijandelijke stelling. Na wat vijandelijke pionnen buit gemaakt te hebben maakte hij pardoes nog een fout, die door zijn tegenstander niet opgemerkt werd. Na dat euvel overleefd te hebben sleepte Johan met een mataanval het volle punt binnen. Een 3-2 stand, en nog drie borden te gaan.

Léon had met wit vrij snel dames geruild, en hield het loperpaar over terwijl zijn tegenstander met twee dubbelpionnen opgezadeld zat. Met kleine zetjes werd de druk op de vijandelijke stelling opgevoerd en na een onnauwkeurige zet legde een penning de zwarte stelling zo goed als lam. Om los te komen moest een kwal worden gegeven – maar soelaas bood dat niet. Ver opgerukte pionnen en dreigden de overkant te gaan halen, en daar was geen kruid tegen gewassen. 4-2  voor, en nog twee borden te gaan.

Geheel tegen zijn gewoonte in had Edo zich voorbereid op zijn tegenstander. Gelukkig speelde zijn tegenstander geen e4 maar d4, waardoor hij alsnog onvoorbereid aan de partij kon beginnen – precies zoals Edo gewend is. Juist daarom kwam hij vrijwel gelijk uit de opening. Zijn tegenstander gebruikte heel veel tijd om een gaatje te vinden. Edo ging echter secuur te werk, en bood een aantal maal remise aan aan zijn tegenstander die doorgaans hoger mag worden aangeslagen. Deze sloeg ze evenzoveel keren netjes af en wilde koste wat het kost winnen – terecht als je bedenkt dat hij alle voorgaande RSB-partijen winnend had afgesloten. Die winstpogingen vergde veel tijd, en juist dan komt de kracht van Edo naar boven. In zulke situaties is een zwakke zet van zijn tegenstander als een druppel bloed in zee die op kilometers afstand door een haai wordt waargenomen. Edo tikte de partij netjes uit, het winnende punt was binnen!

Rob zorgde voor de kers op de toch al zo smakelijke taart. In de opening haalde hij twee varianten door elkaar waardoor wit comfortabel uit de opening kon komen. Een stelling met tegengestelde rokades kwam op het bord waarbij wit twee sterke lopers kon krijgen. Na een aantal iets te trage zetten kon hij zijn stukken toch redelijk ontwikkelen en wat druk opbouwen richting de koning van wit. Na 18 zetten had de tegenstander nog maar 13 minuten over en moest een moeilijke keuze maken: pionnetje opgeven en ergens anders ophalen of het pionnetje verdedigen. Hij koos voor het laatste wat direct over was. Het pionnetje dat moest verdedigen was zelf ook niet veilig waardoor Rob er direct twee voor kwam te staan. Na het afruilen van de meeste stukken resteerde er een eindspel met allebei een toren en een zooitje pionnen, wat zonder al te veel problemen kon worden uitgeschoven totdat de tegenstander door zijn vlag heen ging.

Na het optrekken van de rook bleken we pardoes met 6-2 gewonnen te hebben. Geflatteerd, ja zeker, maar ook verdiend. Op elk bord is voor elk veld gestreden: het kwam niet allemaal vanzelf – maar het kwam wel. De heren van CHESS zijn zeker geen mindere schakers. Het verschil tussen winnen en verliezen is klein: het is de mentale hardheid van ons team dat dat kleine verschil maakt.

Een avond om niet snel te vergeten. Onder het genot van een biertje werd nog nagetrild. Tarrasch had gelijk: schaken maakt gelukkig.


Aanvullend het verslag van Chess 

Leave a Comment